Müzik şahanedir. Hayalinizde bazı kahramanlar oluşturur. Bu kahramanlar bir süre sonra şekil kazanır. Ya rüyanızda gördüğünüz şekliyle kalır hafızanızda ya da gerçek hayattaki grup elemanı imajıyla. Bazılarıysa hayal de değildir gerçek de. O sadece sesten ibarettir ve onu bilmediğiniz bir şarkıda bile hemen tanırsınız. İşte Gene Hoglan böyle biri!
Endüstriyel metalin dev grubu Fear Factory, bazı başarısız denemelerin ardından deyim yerindeyse 'reunion yapıyor'.
KADRO:
Burton C. Bell- Vokal
Byron Stroud- Bas
Dino Cazares- Gitar
Gene Hoglan- Davul
2005 tarihli ilginç albüm Transgression'ın ardından tam 5 yıl geçti ve tam ihtiyaç duyduğumuz albüm hızır gibi yetişti. Sıradan bir 'grupsal gelişim süreci' evriminden sonra herşeyin boşverildiğini görmek çoğu kez beni yaralar. Ama ne yalan söyleyeyim, sözkonusu olan ismi bende saklı gruplardan biriyse, muhafazakar olup çıkıyorum. Hele o grup zaten başlı başına bir müzikal devrim ise!
Grubu tanımayanlara albümü kısaca şöyle özetleyebilirim: Alabildiğine hızlı ve kesik riffler üzerine yıkıcı bir davul virtüözitesi. Gitar ve davul kullanımı gerçekten de diğer tüm öğeleri baskılıyor. Yarı melodik- yarı brütal vokal tarzı ise endüstriyel metale çok yakışıyor. Olmazsa olmazlardan birisi olan temiz kayıt ise abartılmamış ki bu olumlu.
Albümdeki tüm şarkılar bir yana, Powershifter bir yana. Bu şarkıyı, türün en uzağında olduğunu düşünenlere bile şiddetle tavsiye ediyorum. Şahane! Controlled Demolition ve Industrial Discipline gibi sıkı Fear Factory şarkıları ard arda dizilmiş. Sadece toplam 4 saniyelik bir gitar riffinin yaklaşık 65 kez ard arda çalınmasından oluşan, bıkkınlık verici Metallic Division'ı yaratan fikri kınıyorum. Şu güzelim albüme kabak tadı katılmasaydı keşke.
Fear Factory resmen geri döndü ve onları ve Gene Hoglan'ı sevmeyen ölsün!
(PUAN:8/10)
Şu An Bağlı: 
