''Like a disease spreading death
Erasing your existence
Satan's hand begins the end
And frees the world forever.''
Thrash metal devi Slayer, 11. kez kulaklarımıza acımıyor ve World Painted Blood ile hükümdarlığını sürdürüyor. Albüm, üç farklı sürümle karşımızda: Normal sürüm, cd ve dvd içerikli deluxe edition ve 180 gram vinyl edition.
KADRO:
Tom Araya- Vokal, bas
Kerry King- Gitar
Jeff Hanneman- Gitar
Dave Lombardo- Davul
Slayer gibi kana susamış fanlara sahip bir grubun, 26 yıllık görkemli kariyeri de gözönüne alınırsa, kendi standardına büyük ölçüde bağlı kalması gerekiyor. Çünkü çıktığı yıllara göre riskli işler olan Diabolus In Musica ve Undisputed Attitude gibi albümler, genel dinleyicinin kafasındaki soru işaretleri dışında büyük getiriler sağlamadılar gruba. Elbette ki bazı şarkıların yeni bir sound peşinde olmasına itirazımız olamıyor. Neden mi? Çünkü Slayer hala Slayer!
Prodüksüyon, albüm kapağı, lirikler ve aklınıza gelebilecek her etmen, buram buram kalite kokuyor. Gitarlar yine grubu sırtında taşımaya devam ediyor. Değişiklik ise Araya'nın vokallerinde gizli. Bazı parçaları onun söylediğine inanmak zor gelebilir. Ama bu mükemmel.
Giriş parçası World Painted Blood, Reign In Blood tarzı bir gitar introsuyla başlıyor. Mandotory Suicide gibi gittikçe alevlenen vokaller, sağlam bir düzenlemeye sahip parçaya hayat veriyor. Hemen ardından gelen Unit 731 ise ultra hızlı yapısı ve parçayı dolduran Lombardo davullarıyla dikkat çekiyor. Aylar önceden internete salıverilen Psychopaty Red (Bu şarkıdaki bas solosuna dikkat.) ve Hate Worldwide'ın, diğer şarkıların yanında sönük kaldığını söylemeliyim.
South Of Heaven zamanını hatırlatan klas parça Beauty Through Order, tam konserlik. Klasik Slayer parçalarına aykırı yapılarıyla Human Strain ve Americon, bolca groove riffler içeren çarpıcı şarkılar. Tüm Slayer albümlerinde olduğu gibi gizli hit yine en sona saklanmış: Not Of This God, sizleri de vuracak!
Ve tüm albümün en vurucu, en azgın şarkısı: Snuff.
''Murder is my future, killing is my future.''
Captor Of Sin tarzı çift gitar sololarıyla fırtına gibi bir giriş yapan Snuff, teknik ve uyumun mükemmel bir birleşimini sunuyor kulaklarımıza. Kontrolsüz hızla açılan parçanın içindeki iniş ve çıkışlar o kadar başarılı ki uzun zamandır bu denli müzikal zorluk içeren bir Slayer parçasıyla karşılaşmadığınızı garanti edebilirim. Şahane!
Albümün davul tonlarını gereğinden daha tiz. Ayrıca albümün, tüm Lombardo diskografisinin vasatları içine girebilecek bir davul virtüözitesine sahip olduğunu söylemeliyim. Öyle ki davullar, 'piyasa için çok iyi; Lombardo için sıradan' çalınmış ve albümün tüm eksisi bunlardan ibaret.
Bu albüm, bir geçmişi parlatma çabası değil, hala devam eden yolculuktaki son adım. Yılın tartışmasız bombası! Edinmeyen kabeder!
Şu An Bağlı: 
